Γλυκαιμική ρύθμιση και μείωση καρδιαγγειακού κινδύνου

Δρ. Ανδρέας Μελιδώνης

Συντονιστής Διευθυντής. Α’Π & Διαβητολογικού Κέντρου ΓΝΠ «Τζάνειο»

Η πολυπαραγοντική παθογένεια της καρδιαγγειακής νόσου στα άτομα με διαβήτη είναι ευνόητο ότι απαιτεί πολυπαραγοντική αντιμετώπιση και παρέμβαση για να επιτευχθεί η πρόληψη των καρδιαγγειακών επιπλοκών. (βλέπε πίνακα 1).

 

Η συμβολή της γλυκαιμικής ρύθμισης στην πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική στα πρώτα χρόνια εμφάνισης του διαβήτη και απαιτεί μεγάλο χρονικό ορίζοντα για να δώσει σημαντικά αποτελέσματα. Αυτό έδειξε η μελέτη UKPDS σε νεοδιαγνωσμένους διαβητικούς τύπου ΙΙ που η εντατική γλυκαιμική ρύθμιση συνδέθηκε με σημαντική μείωση των καρδιαγγειακών συμβαμάτων μετά 20 χρόνια (10 χρόνια μελέτη παρέμβασης, 10 χρόνια μελέτη παρακολούθησης). Παρόμοια αποτελέσματα έδειξε και η μελέτη DCCT-EDIC στους διαβητικούς τύπου Ι που στο τέλος της μελέτης παρέμβασης (DCCT) δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική μείωση των καρδιαγγειακών επιπλοκών στην εντατικά ρυθμισμένη ομάδα. Στο τέλος όμως της μελέτης παρακολούθησης EDIC (συνέχεια της μελέτης DCCT) παρατηρήθηκαν σημαντικά ωφέλη αναφορικά με τα καρδιαγγειακά συμβάματα στην πρώην εντατική ομάδα ρύθμισης της DCCT. Πρόσφατα δημοσιεύθηκαν στο έγκυρο Diabetes Care τα αποτελέσματα DCCT-EDIC 30 χρόνια μετά την έναρξη της μελέτης. Σύμφωνα με αυτά η ομάδα της εντατικής ρύθμισης της DCCT παρουσίασε σημαντική μείωση 57% των μείζονων καρδιαγγειακών επιπλοκών (MACE) συγκριτικά με την συμβατική ομάδα της DCCT.

 

Η εντατική γλυκαιμική ρύθμιση σε μακροχρόνια πάσχοντες διαβητικούς με εγκαταστημένες μίκρο και μακροαγγειοπαθητικές επιπλοκές δεν συνδέεται με σημαντική ευνοικά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα τρεις μεγάλες μελέτες σε υψηλού κινδύνου διαβητικούς ασθενείς προ πενταετίας (μελέτες ADVANCE, VADT, ACCORD) δεν έδειξαν μείωση καρδιαγγειακών συμβαμάτων με την αυστηρή γλυκαιμική ρύθμιση. Μάλιστα η μελέτη ACCORD έδειξε και αύξηση κατά 22% των θανατηφόρων επεισοδίων στην εντατικά ρυθμιζόμενη ομάδα (γεγονός που από πολλούς αποδόθηκε στον αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμιών που συνοδεύει την αυστηρή γλυκαιμική ρύθμιση). Σχετικές μεταναλύσεις πάντως δείχνουν ένα ενδεχόμενο ώφελος στη μείωση των μη θανατηφόρων στεφανιαίων συμβαμάτων με την αυστηρή γλυκαιμική ρύθμιση.

 

Συμπερασματικά: Ο διαβήτης με τις λειτουργικές, δομικές και μοριακές δυσλειτουργίες και διαταραχές που δημιουργεί στη καρδιά και τα αγγεία είναι μια εν εξελίξει καρδιαγγειακή νόσος. Μια νόσος που απαιτεί πολυπαραγοντική προσέγγιση και θεραπευτική παρέμβαση για να μειωθεί ο κίνδυνος των επιπλοκών και των θανατηφόρων συμβαμάτων.

 

Μία νόσος που απαιτεί πρώιμη και εξαρχής εντατική γλυκαιμική ρύθμιση για μακροχρόνιο διάστημα για να υπάρξουν ευνοικές επιπτώσεις στην μείωση των καρδιαγγειακών συμβαμάτων.

 

 

 

 

 

 

 

(πίνακας 1)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βιβλιογραφία

 

 

 

1. Α. Μελιδώνης: « Η συνολική αντιμετώπιση της μακροαγγειοπάθειας στα άτομα με διαβήτη» στο «Σακχ. Διαβήτης 2010: Σύγχρονες προσεγγίσεις σε θέματα αιχμής» Α. Μελιδώνης. Εκδόσεις Παριζιάνος, 2010 σελ. 249-285

 

2. JS. Skyler, R. Bergenstal, RO. Bonow et al: Intensive glycemic control and the prevention of cardiovascular events: implications of the ACCORD, ADVANCE and VA diabetes trials: a position statement of the American Diabetes Association and a scientific statement of the American College of Cardiology Foundation and the American Heart Association. Diabetes Care 2009; 32:187 – 192

 

3. FM. Turnbull, C. Abraina, RJ. Anderson et al: Intensive glucose control and macrovascular outcomes in type 2 diabetes. Diabetologia 2009;52: 2288-2298

 

4. D. Nathan. he Diabetes Control and Complications Trial/Epidemiology of Diabetes Interventions and Complications Study at 30 Years: Overview Diabetes Care  2014 37:9-16

 

5. P. Gaede, H. Lund-Andersen, HH. Parving et al: Effect of a multifactorial intervention on mortality in type two diabetes. NEJM 2008; 358: 580-591.

 

6. Standards of Medical Care in diabetes – 2014. Diab. Care 2014;37(suppl. 1:s14-s61

 

Η πολυπαραγοντική παθογένεια της καρδιαγγειακής νόσου στα άτομα με διαβήτη είναι ευνόητο ότι απαιτεί πολυπαραγοντική αντιμετώπιση και παρέμβαση για να επιτευχθεί η πρόληψη των καρδιαγγειακών επιπλοκών. (βλέπε πίνακα 1).

Η συμβολή της γλυκαιμικής ρύθμισης στην πρόληψη της καρδιαγγειακής νόσου φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική στα πρώτα χρόνια εμφάνισης του διαβήτη και απαιτεί μεγάλο χρονικό ορίζοντα για να δώσει σημαντικά αποτελέσματα. Αυτό έδειξε η μελέτη UKPDS σε νεοδιαγνωσμένους διαβητικούς τύπου ΙΙ που η εντατική γλυκαιμική ρύθμιση συνδέθηκε με σημαντική μείωση των καρδιαγγειακών συμβαμάτων μετά 20 χρόνια (10 χρόνια μελέτη παρέμβασης, 10 χρόνια μελέτη παρακολούθησης). Παρόμοια αποτελέσματα έδειξε και η μελέτη DCCT-EDIC στους διαβητικούς τύπου Ι που στο τέλος της μελέτης παρέμβασης (DCCT) δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική μείωση των καρδιαγγειακών επιπλοκών στην εντατικά ρυθμισμένη ομάδα. Στο τέλος όμως της μελέτης παρακολούθησης EDIC (συνέχεια της μελέτης DCCT) παρατηρήθηκαν σημαντικά ωφέλη αναφορικά με τα καρδιαγγειακά συμβάματα στην πρώην εντατική ομάδα ρύθμισης της DCCT. Πρόσφατα δημοσιεύθηκαν στο έγκυρο Diabetes Care τα αποτελέσματα DCCT-EDIC 30 χρόνια μετά την έναρξη της μελέτης. Σύμφωνα με αυτά η ομάδα της εντατικής ρύθμισης της DCCT παρουσίασε σημαντική μείωση 57% των μείζονων καρδιαγγειακών επιπλοκών (MACE) συγκριτικά με την συμβατική ομάδα της DCCT.

Η εντατική γλυκαιμική ρύθμιση σε μακροχρόνια πάσχοντες διαβητικούς με εγκαταστημένες μίκρο και μακροαγγειοπαθητικές επιπλοκές δεν συνδέεται με σημαντική ευνοικά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα τρεις μεγάλες μελέτες σε υψηλού κινδύνου διαβητικούς ασθενείς προ πενταετίας (μελέτες ADVANCE, VADT, ACCORD) δεν έδειξαν μείωση καρδιαγγειακών συμβαμάτων με την αυστηρή γλυκαιμική ρύθμιση. Μάλιστα η μελέτη ACCORD έδειξε και αύξηση κατά 22% των θανατηφόρων επεισοδίων στην εντατικά ρυθμιζόμενη ομάδα (γεγονός που από πολλούς αποδόθηκε στον αυξημένο κίνδυνο υπογλυκαιμιών που συνοδεύει την αυστηρή γλυκαιμική ρύθμιση). Σχετικές μεταναλύσεις πάντως δείχνουν ένα ενδεχόμενο ώφελος στη μείωση των μη θανατηφόρων στεφανιαίων συμβαμάτων με την αυστηρή γλυκαιμική ρύθμιση.

Συμπερασματικά: Ο διαβήτης με τις λειτουργικές, δομικές και μοριακές δυσλειτουργίες και διαταραχές που δημιουργεί στη καρδιά και τα αγγεία είναι μια εν εξελίξει καρδιαγγειακή νόσος. Μια νόσος που απαιτεί πολυπαραγοντική προσέγγιση και θεραπευτική παρέμβαση για να μειωθεί ο κίνδυνος των επιπλοκών και των θανατηφόρων συμβαμάτων.

Μία νόσος που απαιτεί πρώιμη και εξαρχής εντατική γλυκαιμική ρύθμιση για μακροχρόνιο διάστημα για να υπάρξουν ευνοικές επιπτώσεις στην μείωση των καρδιαγγειακών συμβαμάτων.

 

 

 

(πίνακας 1)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βιβλιογραφία

 

1. Α. Μελιδώνης: « Η συνολική αντιμετώπιση της μακροαγγειοπάθειας στα άτομα με διαβήτη» στο «Σακχ. Διαβήτης 2010: Σύγχρονες προσεγγίσεις σε θέματα αιχμής» Α. Μελιδώνης. Εκδόσεις Παριζιάνος, 2010 σελ. 249-285

2. JS. Skyler, R. Bergenstal, RO. Bonow et al: Intensive glycemic control and the prevention of cardiovascular events: implications of the ACCORD, ADVANCE and VA diabetes trials: a position statement of the American Diabetes Association and a scientific statement of the American College of Cardiology Foundation and the American Heart Association. Diabetes Care 2009; 32:187 – 192

3. FM. Turnbull, C. Abraina, RJ. Anderson et al: Intensive glucose control and macrovascular outcomes in type 2 diabetes. Diabetologia 2009;52: 2288-2298

4. D. Nathan. he Diabetes Control and Complications Trial/Epidemiology of Diabetes Interventions and Complications Study at 30 Years: Overview Diabetes Care  2014 37:9-16

5. P. Gaede, H. Lund-Andersen, HH. Parving et al: Effect of a multifactorial intervention on mortality in type two diabetes. NEJM 2008; 358: 580-591.

6. Standards of Medical Care in diabetes – 2014. Diab. Care 2014;37(suppl. 1:s14-s61

Διαβάστηκε 508 φορές

Share it

Στοιχεία Επικοινωνίας

Μαιάνδρου 23
115 28, Αθήνα
+30 210 7211845

Αναζήτηση